حامد عسگری این دوست لطیف و غزلسرای ما توی آخرین پست وبلاگش یه خاطره از ولنتایم! (به من چه که اون نوشته ولنتایم! خب باشه: ولنتاین!) نوشته که ما (یعنی من و ...) رو واداشت تا یه گریزی بزنیم به روز مهرورزی!

شما هم حتما مثل آقا حامد ما کلی از این دختر و پسرای ژیگول رو دیدید که کل سال رو انتظار می کشن تا این آخر سالی یه جعبه شکلات مارک دار با یه هدیه ی گنده (دقیقا همین قدر گنده!) بخرن و با نهایت عشق تقدیم کنن به اون کسی که بیشتر از همه دوسش دارن! خب شرط می بندم که تعداد کمی از اونا می دونن که اصلا ولنتاین یعنی چی و تاریخچه ش چیه؟ با این احوال ما اصلا کاری به تاریخچه ش نداریم چون اعتقاد داریم این یه تقلید مزخرف غربی است. به خدا نمیخوام بگم میهن پرستم یا اینکه می خوام وبلاگم رو گنده کنم. اما چند نفر از شما می دونید که ایران جشنی غنی تر و با سابقه ای طولانی تر داره به نام اسپندارمذ! البته چند تا اسم دیگه هم داره ولی مهم اینه که این روز روز مهرورزی بوده است. اندر باب این جشن خودتون برید مطالعه کنید! فقط همین بس که امروز ۲۹ بهمن است. اسپندارمذ مبارک...!! 

خب حالا که یه مقاله ی علمی - تاریخی نوشتیم می ریم سراغ شعر...

/دلُم تنگه برای دیدنِ یار

برایِ یک نظر خندیدنِ یار

خدا می دونه دردُم چاره داره!

خودش قسمت کنه بوسیدنِ یار.../

                                                           - محسن خدابخشی